Jak dobrać przekrój przewodu elektrycznego?
Przekrój dobiera się tak, aby spełniał jednocześnie trzy warunki wg N-SEP-E-002: obciążalność prądową długotrwałą (I_B ≤ I_z po korekcie współczynnikami k₁ i k₂), dopuszczalny spadek napięcia (ΔU% ≤ limit wg PN-HD 60364-5-52) oraz minimalny przekrój mechaniczny. Decyduje warunek najbardziej wymagający — kalkulator sprawdza wszystkie trzy naraz i wskazuje, który jest decydujący.
Jaki przekrój przewodu na gniazdka i oświetlenie?
W typowych instalacjach mieszkaniowych przyjmuje się 1,5 mm² Cu dla obwodów oświetleniowych (zabezpieczenie 10 A) i 2,5 mm² Cu dla obwodów gniazd ogólnych (16 A). Obwody dedykowane, np. kuchenka elektryczna czy bojler, często wymagają 4–6 mm². To wartości orientacyjne — przy dłuższych trasach lub większych mocach przekrój należy przeliczyć pod spadek napięcia i obciążalność.
Co to są współczynniki k₁ i k₂?
To współczynniki korygujące obciążalność prądową przewodu. k₁ uwzględnia temperaturę otoczenia odmienną od referencyjnej (30 °C w powietrzu, 20 °C w ziemi), a k₂ — wzajemne nagrzewanie się przewodów ułożonych w wiązce lub na wspólnej trasie. Skorygowana obciążalność to I_z = I_z(tab) × k₁ × k₂; im więcej obwodów obok siebie i im wyższa temperatura, tym mniejsza dopuszczalna obciążalność.
Miedź czy aluminium — co wybrać?
Miedź ma wyższą obciążalność i konduktywność, więc przy tym samym prądzie wystarcza mniejszy przekrój; jest standardem w instalacjach domowych. Aluminium jest tańsze i lżejsze, opłacalne dla większych przekrojów (≥ 16 mm²) w liniach zasilających (WLZ) i kablach przyłączeniowych. Dla tego samego prądu aluminium wymaga większego przekroju oraz odpowiednich zacisków.
Czy o przekroju decyduje prąd, czy spadek napięcia?
Zależy od długości trasy. Przy krótkich obwodach zwykle decyduje obciążalność prądowa (powiązana z doborem zabezpieczenia), a przy długich liniach — warunek spadku napięcia, który wymusza większy przekrój niż wynikałoby z samego prądu. Dlatego oba kryteria trzeba sprawdzić jednocześnie; kalkulator wskazuje, który z nich jest decydujący.
Czym różnią się metody ułożenia A1–F?
Metody referencyjne wg PN-HD 60364-5-52 opisują sposób prowadzenia przewodu, który wpływa na odprowadzanie ciepła, a więc na obciążalność prądową: A1/A2 — w rurach w ścianie izolowanej, B1/B2 — w listwach i kanałach instalacyjnych, C — bezpośrednio na ścianie, E/F — na drabinkach i uchwytach w powietrzu, D — w ziemi. Ułożenie z lepszym chłodzeniem (E, F, w ziemi) pozwala na wyższą obciążalność tego samego przekroju.
Czy przewód 2,5 mm² można zabezpieczyć wyłącznikiem B16?
Zwykle tak. Dla Cu/PVC i 2 żył obciążonych obciążalność Iz przewodu 2,5 mm² wynosi: A1 19,5 A, A2 18,5 A, B1 24 A, B2 23 A, C 27 A — każda ≥ 16 A, a I₂ = 1,45·16 = 23,2 A ≤ 1,45·Iz. Warunek pada dopiero po korekcie grupowania: w metodzie A1 przy 2 obwodach w jednej rurze Iz = 19,5·0,8 = 15,6 A < 16 A — wtedy potrzebne jest 4 mm² albo wyłącznik B13. W kalkulatorze wybierz „Zabezpieczenie In = 16 A” jako podstawę prądu, a w doborze zabezpieczeń policz Iz z metody ułożenia, liczby obwodów w wiązce i temperatury.